Verslaafd
aan het
festival
Een waar paradijs
“Sinds 1988 kom ik elk jaar vanuit Münster in Duitsland naar North Sea Jazz. Als 24-jarige kwam ik één dag, en weet nog goed dat Santana, Chuck Mangione, Lee Ritenour en Ray Charles op mijn agenda stonden. In 1989 kwam ik in mijn eentje drie dagen en sindsdien gaan mijn vrouw, dochter en verschillende vrienden mee. Nu zijn we met een groep van gemiddeld vijftien mensen en slapen samen op het campingterrein. Vroeger Kijkduin in Den Haag, nu de stadscamping van Rotterdam. Dat betekent samen de dag met ontbijt beginnen en circa 2.00 uur ‘s nachts bespreken wat iedereen gezien en gehoord heeft. Dat maakt het zo speciaal: iedereen kan zijn eigen festival beleven. Het festival is een waar paradijs voor fans van livemuziek op hoog niveau. Daarom komen we elk jaar terug: het festival heeft van alles iets. Iedereen kan cruisen door de wereld van jazz en soulmuziek! Ik ben vaak in New York geweest, regelmatig in Berlijn, heb Montreux en Montréal bezocht, maar dat alles is geen alternatief voor het North Sea Jazz Festival. Het is uniek, zonder concurrentie. Niemand van onze groep wil het missen. We komen voor de variëteit en kwaliteit van de muziek… én voor de specifieke, gezellige Nederlandse sfeer!”
Stefan Streitz, 50
Kat in gastenboek
“Ik werkte in het Kurhaus hotel als Security Manager, van 1990 tot en met 2000. Elk jaar rond North Sea Jazz kwamen de Amerikaanse fans bij ons logeren. Ook saxofonist Gato Barbieri kwam op bezoek. Hij had het naar zijn zin en signeerde voor het gastenboek een foto. Mét een getekende kat in de hoek; Gato betekent kat namelijk...”
Peter Willems, 52
Memorabele Santana
“Mijn NSJ historie begint in 1988 en dat jaar was gelijk memorabel. Als trouwe Santana fan zag ik dat Carlos Santana zou gaan optreden met Wayne Shorter. Met een toenmalige collega kaarten gekocht, en zonder al te veel verwachtingen over het verdere festival keek ik uit naar het Santana/Shorter concert. In mijn herinnering was dat het eerste concert van de dag en het was fenomenaal! Vele jaren later heb ik de audio-opname kunnen bemachtigen en achteraf is het nog vele malen beter. Maar wat ik voor de rest van de dag beleefde aan festivalsfeer was met geen pen te beschrijven. Een smeltkroes van culturen, overal dansende en vrolijke muziekliefhebbers. Ik was compleet kapot aan het eind van de avond en wist: dit is mijn festival. Sindsdien ben ik vrijwel elk jaar geweest, de laatste jaren altijd alle drie dagen. Ik weet niet meer precies welk jaar het was maar ook in herinnering ligt New Cool Collective Bigband op het dakterras, met storm. De tent waaide bijna weg... In de afgelopen jaren heb ik veel mensen ontmoet en vrienden gemaakt. North Sea Jazz is een jaarlijks uitje waar ik met veel genoegen naar uitkijk!”
Edward de Vries, 46
Vegen of andere klussen
“Inmiddels bezoek ik North Sea Jazz alweer zo'n 25 jaar. De liefde begon op de middelbare school toen mijn vriendin en ik bedachten dat we heel graag naar het festival wilden maar geen geld hadden. Geen nood, we schreven een brief waarin we aangaven heel graag te willen meewerken aan het festival, waarbij vegen of andere klussen geen enkel probleem was. Helaas, dat lukte niet. Dit heeft mij niet ontmoedigd om de jaren erna het festival te bezoeken. Mijn allermooiste ervaring was in 2005, Al Jarreau trad op. Mijn grote wens was om hem eens te ontmoeten en dat gebeurde. Hij signeerde bij de cd-verkoop en opeens stond ik oog in oog met hem. Wij hadden geen camera bij ons, maar een van de persfotografen was zo vriendelijk een foto te maken van Al en mij. Een droom die in vervulling ging! Ik heb het hele festival met een big smile rond gelopen en genoten van alle heerlijke klanken die er waren. Dit jaar ga ik in elk geval Melody Gardot bezoeken. Of Al er dit jaar bij zal zijn, ik ben benieuwd - ik in elk geval wel!”
Rosanne Jonker, 45
Ouwelullenmuziek
“Elk jaar zodra het programma bekend is, zoeken we (mijn zus Jennifer, vader Jimmy en ik) de leukste dag uit om samen naar het North Sea Jazz Festival te gaan. Elke keer opnieuw hopen we dat George Benson weer van de partij is. Ik weet nog goed, toen ik jong was, dat mijn vader deze muziek tot vervelends aan toe in de auto op had staan. Mijn zus kon alles van begin tot eind meezingen en ikzelf moest er niks van hebben. Jaren later ken ik zelf alle liedjes van George Benson stiekem uit m'n hoofd en moet ik toegeven dat die ‘ouwelullenmuziek’ van toen toch wel erg leuk is! Daarom heb ik goede herinneringen aan 2012, toen mijn vader, moeder, zus en ik vooraan stonden mee te zingen en dansen bij het concert van George Benson.”
Jamie Haak, 28
Quasi-deskundig genieten
“Dit jaar gaan wij voor de vijfde keer in dezelfde samenstelling naar North Sea Jazz. Voor ons is dit het uitje van het jaar. Tijdens North Sea Jazz geven we elkaar de ruimte omdat het aanbod zo groot is, maar meestal maken we dezelfde keuzes. Vast moment is de whiskyproeverij van de mannen, die dan quasi-deskundig staan te genieten van ‘hun’ momentje... En ieder jaar weer ontdekken we een optreden dat veel geweldiger is dan we hadden verwacht, of van een artiest die we niet kenden. Het geheel van goede muziek, lekker eten en drinken, fijne sfeer maakt het een feestje! Onze toppers in de afgelopen jaren waren Prince (met stip op 1!), Ben l'Oncle Soul, Selah Sue, Paloma Faith, Lefties Soul Connection, Melody Gardot, Robin Thicke en Chic. Onze aanvraag: Jamiroquai!”
Marco en Petra, Andre en Margret, Rob en Vera
Met stralende glimlach
“Mijn bescheiden maar blije bijdrage aan deze North Sea Jazz-verhalen is de herinnering een Frank McComb die mijn kaartje signeerde met zijn stralende glimlach. ‘Hihi uhm Joke? Is that really your name?! You've got to be kiddin', right...?”
Joke Lit, 50
Olympische Spelen van de jazz
“Ik ben wat je een trouwe bezoeker mag noemen. Sinds 1990 ben ik alle jaren alle dagen aanwezig geweest op de ‘Olympische Spelen van de jazzmuziek’. Dit jaar wordt de 26e keer dat ik alle dagen het festival bezoek. En dat terwijl mijn eerste jaar begon met een hele grote teleurstelling. Op het gala vooraf, wat er toen nog was, zou Ella Fitzgerald komen en ik had kaartjes. Helaas; de presentator kwam ons vertellen dat Ella in het Bronovo ziekenhuis lag met uitdrogingsverschijnselen. Etta James was haar vervangster, ik meen met het Count Basie Orchestra. Het mooiste van dat jaar was, naast Ray Charles & the Raelettes, het optreden van Johnny “Guitar” Watson. Het Tuinpaviljoen trilde letterlijk op haar grondvesten bij nummers als A Real Mother For Ya. De palen van de tent bewogen alle kanten op, de vloer golfde onder het gestamp om een toegift. Sowieso was dit oude Tuinpaviljoen veruit de meest sfeervolle zaal die North Sea Jazz ooit heeft gekend. De Congo komt in de buurt, maar ja, wat geweest is lijkt altijd mooier...”
Peter Vossen, 50
Geen spijkerbroek en t-shirt
“North Sea Jazz is sinds 1995 een evenement waar alle andere activiteiten voor moeten wijken. Ieder jaar kom ik vervuld van alle geweldige optredens van bekende artiesten én altijd met een nieuwe muzikale impuls terug. Het is ook het evenement waar ik me voor wil ‘kleden’: geen spijkerbroek en t-shirt, maar een outfit die past bij het feestelijke gevoel dat ik er heb. Voor de eerste edities reisde ik vanuit Nijmegen naar de Hofstad. Toen ik later naar Zuid-Frankrijk verhuisde moest ik nog iets verder, maar in 2002 verkaste ik naar Den Haag. Ik verheugde me er enorm op nu op de fiets naar mijn favoriete festival te gaan. Het was dan ook flink slikken toen Rotterdam de nieuwe thuishaven werd. Het eerste jaar ging ik mopperend met de shuttlebus naar Ahoy maar moest al snel bekennen dat het prima, misschien zelfs beter, georganiseerd was. Alles went! Inmiddels hebben we zo'n beetje alles meegemaakt, inclusief vorig jaar de frustratie dat we te laat waren voor het bestellen van een driedagenkaart. Na ook nog via Marktplaats te zijn opgelicht, moesten we de zaterdag met mijn grote held Stevie Wonder missen. Het resultaat is wel dat ik nu allang kaarten voor dit jaar heb.”
Ody van Randsdorp, 44
(op de foto met Marcus Miller)
Succesrecept
“Al jaren kom ik volgens een vaste formule naar North Sea Jazz: eerst twee early bird driedagenkaarten bestellen. Op vrijdag met vriendin en twee fietsen achterin de auto koers zetten naar Rotterdam, inchecken bij Hotel New York en onze weekendtas op de kamer achterlaten. De auto halverwege gratis parkeren, op de fiets verder naar het festival en ’s nachts weer wat onvast terug… Zaterdag hetzelfde met een andere vriendin, zondag met wéér nieuw gezelschap. Tijdens de drie dagen tussendoor nog met een glas rosé in de hand voor het hotel genieten in een ligstoel met zicht op het water. Dagelijks lekker brunchen. Op het festival op zoek naar Marcus Miller, Gregory Porter en andere favorieten, maar ook verrassingen meemaken. Van de herinneringen en vooruitzichten kann ik het hele jaar genieten! In 2013 heb ik zelfs een reis met mijn zoons naar Australië uitgesteld om het weekend niet te missen… Op de maandag na het festival boek ik het hotel alweer voor het jaar erop. Steeds dezelfde kamer. Dat is mijn succesrecept, en dit gaat als het aan mij ligt nog heel wat jaren door.”
Mariken Segeren, 52
Geboortekaartje met handtekening
“Het oudste toegangsbewijs dat ik heb bewaard, dateert uit 1987. In de daarop volgende jaren ben ik het festival blijven bezoeken. Genoten heb ik van vele artiesten. Met goede vrienden of mijn echtgenoot, die me in 1994 in het toenmalige Tuinpaviljoen ten huwelijk vroeg. Veel mooie herinneringen, waarvan ik er één nader wil belichten. Al vele jaren ben ik bewonderaar van Quincy Jones. Niet alleen van zijn werk als producer, maar ook dat als trompettist en bandleider in de tijd dat ik nog niet geboren was. Op onze huwelijksdag klonk Quintessence in de trouwzaal, onze zoon hebben we Quincy genoemd. Toen Quincy Jones in 2010 een oeuvre award ontving, heb ik anderhalf uur in een bloedhete gang voor de zaal gewacht omdat verzekerd te zijn van een plaatsje. En kreeg achteraf de kans hem te vragen het geboortekaartje van onze zoon te signeren. In 2014 speelde het Metrolpole Orkest zijn muziek; mijn man, zoon en ik zaten op de eerste rij. Diezelfde editie ging ik eindelijk met mijn held op de foto. Er was zelfs tijd voor een kort gesprek! Was getekend, een gelukkige fan van Quincy Jones. Maar ook een trouw bezoeker van het North Sea Jazz Festival.”
Gaby Booster, 53
